Waarom vrouwen zwijgen in de (katholieke) kerk en in veel kerkmuziek.    articles      home                                                            2003-09-02

 

Het zwijgen van de vrouw in de katholieke kerk heeft een argumentatie ontleend aan de bijbel. De apostel Paulus geeft in het Nieuwe Testament in zijn eerste brief aan de christenen van KorintiŽrs regels voor de religieuze bijeenkomsten. Over de rol van de vrouw daarin is hij duidelijk:

 

34 mulieres in ecclesiis taceant

non enim permittitur eis loqui

sed subditas esse

sicut et lex dicit
35 si quid autem volunt discere

domi viros suos interrogent

turpe est enim mulieri

loqui in ecclesia                             

Vulgata

Zoals in alle gemeenten der heiligen

34 de vrouwen in uw bijeenkomsten moeten zwijgen.

Het is hun niet toegestaan het woord te nemen;

zij moeten ondergeschikt blijven,

zoals trouwens de wet het voorschrijft.

35 Willen zij iets uitgelegd hebben,

dan moeten zij het thuis aan hun man vragen;

het past nu eenmaal niet voor een vrouw

in de gemeente het woord te voeren

Willibrord Vertaling (I Cor.14: 34,35)

 

De Rooms-Katholieke kerk heeft deze regel strikt overgenomen met verregaande consequenties voor de kerkmuziek: die werd daardoor het vrijwel exclusieve domein van mannen (alten, tenoren en bassen) en jongens (sopranen en alten).

Maar niet in alle katholieke musica sacra is de vrouw uitgesloten. Er een namelijk een interessante uitzondering: het repertoire dat specifiek werd geschreven voor de koren van de vrouwenkloosters.

Pas vanaf de reformatie konden vrouwen meezingen in de niet-katholieke kerken.